Met deze titel komt tot uitdrukking dat we grenzen willen stellen aan de groei van Alphen aan den Rijn. Na een periode van forse groei moeten we veel meer gaan investeren in de kwaliteit van Alphen aan den Rijn. Uiteindelijk gaat het om het ontwikkelen “bloeien” van de stad en de mensen die hierin wonen, werken en recreëren.

Als ik zo in Alphen aan den Rijn rondloop vraag ik mij wel eens af of we ooit echt wel aan “bloeien” zullen toekomen zoals God dat heeft bedoeld. Door de keuzes van vandaag en het verleden zitten we met een enorm broeikas- en klimaateffect. Planten gaan veel eerder bloeien dan voorheen gebruikelijk is, en we zien ook steeds meer andere planten en dieren verschijnen. Met de klimaattop voor ogen in Kopenhagen hoop ik dat de wereldleiders echte keuzes gaan maken: van groeien naar bloeien.

Ik vind dat minimaal de volgende overwegingen in de Alphense sitautie betrokken moeten worden bij het al dan niet te nemen besluit. Allereerst zijn deze aandelen gekocht om het publieke belang te behartigen. Wat is dit publieke belang: allereerst de zekerheidsstelling dat de inwoners van Alphen aan den Rijn altijd kunnen beschikken over energie. Tja, dat lijkt geregeld. Het netwerkbedrijf wordt gesplitst en in de geliberaliseerde energiemarkt zijn er zo minstens 10 bedrijven die voor minder geld hetzelfde kunnen leveren als Nuon nu.Daarnaast is Vattenfall ook nog een zweeds staatsbedrijf waardoor er een zekere continuiteit gewaarborgd is.

Maar het publieke belang is ook dat er duurzame energie wordt geleverd. Dat is wat minder makkelijk zeker te stellen. Of we nu de aandelen van Nuon behouden of niet. maar dat is wel iets waar we bij stil moeten staan.

Waar we ook bij stil moeten staan zijn de consequenties voor de begroting van de gemeente. De gemeente ontvangt jaarlijks dividend die bij verkoop wegvalt. Maar tegenover dit dividend staat ook een rendement wanneer de opbrengst wordt herbelegd. Om geen gat te laten slaan in de begroting is het minimaal nodig om een goede zekerheidsmarge te nemen en voldoende geld achter de hand te houden. Wat mij betreft moet van de opbrengst, als we al verkopen en net als in Gelderland, een goede impuls geven aan duurzame energie in Alphen aan den Rijn. Daarmee wordt het publieke belang in ieder geval iets in evenwicht gebracht.

Dat kan door als gemeente zelf actief te investeren in duurzame energie, maar ook door het geven van subsidies. Ik ben benieuwd naar de standpunten van de andere partijen waarbij vooral de weging van het publieke belang ongetwijfeld de boventoon zal gaan voeren. Ben ook benieuwd naar de argumenten die hierbij gebruikt zullen gaan worden. Ik heb wel heel erg het gevoel dat door het europese en landelijke beleid we voor het blok worden gesteld waarbij we vanzelfsprekend nog wel onze eigen afweging moeten gaan maken.

Ik moet zeggen, het is dan wel geen basisziekenhuis, maar er in iedergeval een goede voorziening in Alphen aan den Rijn beschikbaar en nog beter, gemotiveerd personeel. Naast de operatiekamers en veel andere specialisten (ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om bloeddruk te meten, hartfilmpje te maken etc. etc.) heb ik vooral stil gestaan bij het Centrum voor Jeugd en Gezin.

Ik ben juist van deze “afdeling” toch wel wat geschrokken. Nog maar 20 intakes sinds juni vorig jaar terwijl we allemaal weten dat er een behoorlijke behoefte is onder ouders voor hulp. Achter de receptie stonden de folders nog in de doos want die moet de gemeente nog bezorgen )-: Dat kan toch niet waar zijn? Dan is het niet gek dat het centrum toch niet zo bekend is als het zou moeten zijn.  En eigenlijk werken de verschillende instanties in het Centrum van Jeugd en Gezin, ondanks hun motivatie, toch nog niet zo samen als het eigenlijk zou moeten.

Winst is het dat er in ieder geval een Centrum voor Jeugd en Gezin in Alphen aan den Rijn er is maar is het nu wel zo verstandig om dit in een ziekenhuis te doen? Leggen we hiermee niet een extra barriere op? Ik heb mij voorgenomen om me te laten informeren door de wethouder en er is in ieder geval nog een hele slag te maken.

En wat is de oorzaak hiervan? Onverantwoordelijke managers en aandeelhouders die hun hebzucht niet in de hand konden houden? Dat is waar maar niet het volledige verhaal. Zowel Amerikanen als Europeanen hebben jarenlang boven hun stand geleefd. Ja niet alleen de Amerikanen, ook wij hebben in de afgelopen decennia telkens meer geconsumeerd.

Het steken van de extra miljarden in onze economie is volgens mij een pleister. Het echte genezingsproces moet nog gaan plaatsvinden en dat kan alleen maar betekenen dat wij onze levensstandaard moeten bijstellen. Veel bewuster onze uitgaven plannen, rekening houden met het milieu en vooral met elkaar. Consuminderen dus. In deze crisis waar steeds meer mensen van een uitkering moeten leven moeten we meer naar elkaar omzien.

Wat mij betreft heeft dat ook gevolgen voor de keuzes die we in Alphen aan den Rijn binnenkort moeten gaan maken. Zo zie ik op dit moment veel meer nadelen dan voordelen van de vestiging van een outlet centre in Alphen aan den Rijn. Funshopping, dat lijkt mij in deze tijd niet echt verstandig.

En dan is er nog het duitse RWE-concern, die bekend staat om haar sterk vervuilende kolencentrales, van plan om Essent op te kopen om daarmee een sterke marktpositie te krijgen en haar imago op te krikken. Veel gemeenten zullen overigens miljoenen verdienen met deze verkoop maar zijn hiermee de belangen van de inwoners van deze gemeenten gediend? Ik vraag het mij af.

En in Alphen aan den Rijn…..? Binnenkort zal de gemeenteraad een voorstel van het college bespreken waarin wordt voorgesteld om geen windenergieturbines te plaatsen in Alphen aan den Rijn. Er zou volgens het college te weinig draagvlak onder de inwoners zijn. Dat is vreemd want ca. 60% van de inwoners van Alphen aan den Rijn zijn voor windenergie. Maar wat ook waar is dat ca. 60% van de direct omwonenden tegen het plaatsen van windmolens in hun nabijheid is. Je kan het ook omdraaien, 40% van de direct omwonenden is voor plaatsing en slechts 40% van de Alphenaren is tegen. Dan is het hebben van te weinig draagvlak toch geen sterk argument.

Persoonlijk ben ik voor het plaatsen van windmolens in Alphen aan den Rijn. Niet omdat het zulke mooie molens zijn, in tegendeel, maar omdat hiermee ca. 45% van alle energie van huishoudens in Alphen aan den Rijn voorzien kan worden. In een wereld die door luchtvervuiling een steeds slechter milieu krijgt is dat een noodzakelijke keuze die we moeten maken. Want niet alles draait immers om energie.

Een goed voorbeeld van dit beleid is het programma investeren in mensen (PIM) dat in 2006 is gestart. Ca. 10 mln. is beschikbaar gesteld om tal van maatregelen te nemen die Alphen aan den Rijn nog beter maken. Zeker geen lege huls. Maar het gaat om eenmalig geld. De discussie die in de gemeenteraad is gestart is de wijze waarop we een deel van deze maatregelen kunnen continueren. Een discussie die overigens als titel heeft “op weg naar een nieuwe sociale agenda”. Een nieuwe sociale agenda lijkt mij niet nodig. De bestaande sociale agenda heeft zijn succes immers bewezen en is nog steeds actueel.

Op aandringen van de ChristenUnie heeft het college een voorstel gedaan om gelijktijdig een keuze te maken van welke projecten van PIM voortgezet kunnen worden en welk deel van het bestaande beleid van de gemeente hiervoor wordt ingeleverd. Oud voor nieuw heet dat in jargon. Het college heeft een goede inventarisatie gedaan waardoor veel inzichtelijk is geworden. Ik vraag me wel af of we echt toekomen om een deel van PIM te continueren. Ik ben bang dat de kredietcrisis hier een stok(je) voor zal steken en dat we juist veel moeten bezuinigen. Dus niet naar een nieuwe sociale agenda maar juist terug naar af. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Maar van de week las ik dat iemand vond dat mensen met een uitkering verplicht naar de sportschool moeten. Wat moet je hier nu van vinden? Ja, ik denk dat een sportschool voor veel mensen goed zou zijn, allereerst lichamelijk. Maar je kan niet zeggen dat de sportschool goed is voor de sociale contacten (of is dat soms na het sporten aan de bar hangen en de kwijtgeraakte calorieën weer aanzuiveren sociaal?).  Liever zou ik hebben dat iedereen, dus ook uitkeringsgerechtigden, gewoon worden gestimuleerd om te sporten. Alles mag, niets moet is het devies.

Dat is maar de vraag. Zonder filosofisch te willen worden vraag ik mij toch af wat bepaald nu of we het beter hebben? Is dat ons inkomen en welvaartsniveau? Wat baat nu of je genoeg geld hebt maar topt met je gezondheid? Is het soms dan de steeds maar doorgaande verlenging van onze gemiddelde levensduur? Met de huidige klimaatverandering wordt de toekomst er niet beter op. De olie wordt duur betaald en vandaag heb ik voor het de weinige keren in mijn leven het journaal uitgezet omdat ik de beelden vanuit Georgie niet aan kon. Wat nu, de toekomstige generaties krijgen het beter dan wij. Er zal nog heel wat moeten gebeuren om dat mogelijk te maken. Nou, dat zijn nu precies de zaken die ik sinds dit spotje bij mijzelf overdenk.

Ik denk steeds meer dat mensen echt gelukkig zijn als ze volledig tot hun recht komen. Wanneer ze een groep mensen om zich heen hebben waar ze op aan kunnen, zo mogelijk kunnen beschikken over een goede gezondheid en dat soort zaken. Maar hier zit nu ook net de kneep. In mijn beleving hebben veel mensen ten opzichte van vroeger steeds minder relaties en als ze al goede relaties met mensen hebben zijn deze vaak veel vluchtiger en onpersoonlijker. Even sms, hyve en mijn nieuwste hobby, oude relaties ophalen via Linkedin.

Wat kan nu de gemeente hierin betekenen? Ik denk weinig. Het zijn toch vooral de mensen zelf die zich afsluiten in hun eigen wereldje. Ik denk wel dat we veel meer moeten investeren op plekken waar mensen elkaar kunnen ontmoeten zoals bijvoorbeeld in buurtcentra, sportaccommodaties en zwembaden.

Onze ouders beschikten denk ik echter over minder plekken waar mensen elkaar opzichten dan hun ouders. Wij over nog minder plekken dan onze ouders, bijvoorbeeld door het gevolg van het invidualisme en secularisering. En de toekomstige generaties? Het is aan hen.

Interessant om te lezen dat het accent van de pleegzorg vooral gaat liggen in het zo snel mogelijk duidelijkheid geven aan kinderen, ouderen en pleegouders over de toekomst. Dat dit niet altijd zo gemakkelijk is was een overzicht waarin “dertien kinderen een pleegouder zoeken”. Per kind werd de leeftijd aangegeven en de globalen achtergrond. Je hart breekt wanneer je dit leest. Mijn respect voor de pleegzorg is na het lezen van dit blad zeker niet afgenomen.

Maar bij het uiten van je respect, daar mag het denk ik niet bij blijven. Eerlijk gezegd denk ik dat ik niet de omstandigheden ben om pleegzorg te bieden, maar ja, dat zullen veel mensen zeggen. Een ding weet ik zeker, als lid van de gemeenteraad kan en moet ik wel bijdragen dat de omstandigheden waar pleegzorg in kan plaatsvinden zo goed mogelijk zijn.

Het gaat dan vaak om praktische zaken, goed onderwijs dat oog heeft voor het kind dat opeens komt instromen, de toegang tot sportvoorzieningen, misschien zelfs de beschikbaarheid van goede voorzieningen voor kinderen met een beperking. Het kind centraal! Dat heb ik mij voor het komende jaar voorgenomen.

Dat “op elkaar inhakken” is van alle tijden. In tegenstelling tot de romeinse manieren doen we dat op nog barbaarse manieren dan toen. Darfur, Irak en Afghanistan zijn slechts voorbeelden van het “op elkaar inhakken” op een fysieke gewelddadige wijze. In een rapportage van Paul Rosenmöller over China zag ik een ander soort “op elkaar inhakken”, namelijk het geen ruimte geven voor een afwijkende opinie. Wat is dat toch dat wij geneigd zijn om elkaar te overheersen, vooral jezelf centraal stellen en niet de ander, zorgen dat je niets te kort komt etc. etc.

Soms vraag ik mij af hoe de wereld er uit zal hebben gezien als dit niet zo in onze natuur zou hebben gezeten. In mijn overtuiging: hoe zou het paradijs er nu hebben uitgezien? Ik denk dat we hier geen voorstelling van kunnen maken. Voor ons is het zaak om ondanks onze “natuur” zo goed als mogelijk wel oog te hebben voor de ander, in het bijzonder voor de mensen die niet voor zichzelf kunnen opkomen. Voor de natuur, ons klimaat, armoede, oorlog. Ben ik depressief? Nee, helaas eerder een realist die zichzelf ook scherp wil houden en wat minder wil hakken. Je blijft tenslotte een Romei(j)n.